سلام در زمان حاضر خجسته روز تولدمه. مبارک هممون. راستش از بین جا هایی که پست میزارم اینجا خودمونی ترین و بی پرده ترینش هست. خوب، به مناسبت سی سالگیم یه چند تا چیز بگم. اول این که سی سالگی چندان هم سن بالایی نیست. البته تا وقتی که دلتون جوون باشه. دلت که جوون باشه بالا رفتن سن فقط بالا رفتن یه عدده و تاثیری تو زندگی و چهرتون نداره. سی سال زندگی و تجربه رو میزاری تو کوله پشتیتو و میزنی به دل جاده ی زندگی.

سلام نمیدونم شما چی بهش میگید مذهبیترا میگن رزق و روزی. امروزیترا میگن کارمای کار خوب هر چی که میخواید اسمشو بزارید مهم اینه که از ته قلبم واسه داشتن تک تک تون از خدا ممنونم و بابت محبتاتون از شما هم یه عالمه متشکرم. خدا برام حفظتون کنه. راستش امشب با یه عالمه انرژی منفی و حال بد وبلاگو باز کردم که یه چیزی بنویسم سبک شم. ولی خوب کامنتاتون چه خصوصی و چه عمومی رو که خوندم، به وبلاگاتون که سر زدم و مطالبتون رو که خوندم واقعا دلم شاد شد و حال بدم رفت.

از جمله عوارض بزرگسالی اینه که دیگه حوصله ی قانع کردن و بحث با افرادو نداری. تا وقتی تو دهه ی بیست زندگیتی با هیجان و شور کلی دلیل و مدرک میاری تا طرفتو قانع کنی اما بزرگسالی اینطوریه که میگی به درک. بزار تا توی جهل مرکبش ابدالدهر بماند. همینه که ویسی که توش داشتی سه دیقه دلیل و برهان میوردی رو کنسل میکنی و با یه باشه حق با توئه دهن طرفو میبندی.